ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΟΙ  ΑΣΤΕΡΕΣ.

 

Σε αυτό το κεφάλαιο περιλαμβάνονται δύο άλλες κατηγορίες αστέρων οι οποίοι  παρουσιάζουν ξεχωριστές ιδιομορφίες όπως και η περίπτωση τού ογκώδους αστέρος η Τρόπιδος.

 

Αστέρες Wolf-Rayet. Κύριο χαρακτηριστικό των αστέρων αυτών είναι ότι περιβάλλονται από κελύφη αερίων τα οποία διαστέλλονται πρός όλες τις κατευθύνσεις  με ταχύτητες μέχρι και 3000 χιλ/δευτερόλεπτο. Διά μέσου τών κελυφών αυτών εκτοξεύονται μεγάλες ποσότητες υλικών  στό διάστημα  και ο αστέρας χάνει συνεχώς μάζα.  Είναι  νέοι στήν ηλικία με μεγάλες επιφανειακές θερμοκρασίες 20.000 έως 50,000οΚ  και με απόλυτα μεγέθη μεταξύ -4 και -3.  Στό φάσμα των κυριαρχούν γραμμές εκπομπής που οφείλονται σε ισχυρώς ιονισμένα άτομα διαφόρων στοιχείων.  Με κριτήριο την χημική των σύσταση διακρίνονται στίς ομάδες άνθρακος (WC) καί αζώτου (WN).  Παράδειγμα αστέρος Wolf-Rayet είναι ο η Ταύρου (Πλειώνη) η οποία παρουσίασε έναν αεριώδη δακτύλιο ο οποίος παράγεται από τήν αστάθεια περιστροφής τού αστέρος.

 

Μαγνητικοί αστέρες. Οι αστέρες αυτοί ενώ έχουν σταθερή λαμπρότητα, παρουσιάζουν στό φάσμα των σταθερές ή περιοδικές  μεταβολές όπως και στίς εντάσεις των μαγνητικών των πεδίων τα οποία είναι εκατοντάδες ή και χιλιάδες φορές ισχυρότερα από αυτά τού ηλίου.  Οι μαγνητικοί αστέρες είναι φασματικού τύπου Α με έντονες γραμμές μετάλλων όπως χρωμίου, στροντίου και σπανίων γαιών.  Οι μεταβολές τών μαγνητικών πεδίων κατά τον Babcock οφείλονται σε υδρομαγνητικές αναπάλσεις οι οποίες συμβαίνουν στά στρώματα της επιφανείας των αστέρων αυτών ανάλογα με την θεμελιώδη  περίοδο των 22 ετών του ηλιακού κύκλου. 

To 1958 o Babcock δημοσίευσε κατάλογο με 89 μαγνητικούς αστέρες μεταξύ των οποίων είναι ο W Παρθένου, ο α2 Θηρευτικών Κυνών κλπ.

 

Αστέρας η Τρόπιδος. Είναι ο ογκωδέστερος αστέρας τον οποίο γνωρίζουμε μέχρι σήμερα στην γαλαξιακή μας περιοχή, ένας νεοδημιουργηθείς πρόσφατα αστέρας- μαμμούθ 150 φορές μεγαλύτερος σε μάζα από τον ήλιο και εκτός των άλλων είναι ισχυρότατη πηγή υπέρυθρης ακτινοβολίας στόν ουρανό όπως και πηγή ακτίνων Χ και ραδιοκυμάτων.  Υπολογίζεται ότι η συνολική φωτεινότητα τού η Τρόπιδος είναι 5 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη της ηλιακής.  Το οπτικό μέγεθος του αστέρος τα τελευταία 300 χρόνια παρουσίασε σημαντικές μεταβολές , Ο Halley  το 1677  τον σημειώνει σάν αστέρα 4ου μεγέθους ενώ το έτος 1843 ήταν ο δεύτερος σε λαμπρότητα αστέρας μετά τόν Σείριο λάμποντας με m=- 0,9  όταν η απόστασή του από τον ήλιο υπολογίζεται σε 7500 έτη φωτός !   

Η  μεγάλη αύξησις της λαμπρότητος οφείλεται σε μία κολοσσιαία έκρηξη τού αστέρος αγνώστου αιτίας από την οποία εκτινάχθηκαν μεγάλες ποσότητες υλικού μεγέθους μερικών ηλιακών μαζών με ταχύτητες 1000 χιλιομέτρων/δευτερόλεπτο. Η έκρηξις δημιούργησε ένα διπολοειδές στήν μορφή νεφέλωμα το οποίο κρύβει τον ογκώδη αστέρα ο οποίος ενδέχεται να μήν είναι ένας αστέρας, αλλά διπλό σύστημα αστέρων.  Τα επόμενα 100 χρόνια το φαινόμενο μέγεθος του η Τρόπιδος  μειώθηκε ανώμαλα στό όριο της ορατότητος μέ γυμνό οφθαλμό (6ον) ενώ στίς ημέρες μας είναι αστέρας 7ου οπτικού μεγέθους με τάση αυξήσεως τής λαμπρότητός του εκ νέου.  Το ορατό διπολοειδές νεφέλωμα είναι γνωστό με τό όνομα Homunculus (ανθρωποειδές), ρεαλιστικές εικόνες τού οποίου μάς έδωσε το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble (HST).  Το  νεφελώδες  κέλυφος κάτω από την διαστολή θερμών αερίων μαζών διαδοχικά μεγαλώνει και ο αστέρας παρουσιάζεται λαμπρότερος.  Με τήν βαθμιαία ψύξη τών αερίων το περίβλημα  γίνεται αδιαφανές "κρύβωντας" το φώς τού εσωτερικού αστέρος.  Η διαστολή ξεκίνησε όταν ο αστέρας παρουσίαζε τήν μεγαλύτερή του φωτεινότητα, αλλά όμως το αεριώδες κέλυφος δέν θα κρατηθεί περισσότερο από μερικές εκατοντάδες χρόνια λόγω τού μεγάλου όγκου που καταλαμβάνει.  Αστέρες σάν τόν η Τρόπιδος με τόσο μεγάλες μάζες δύσκολα θα ισορροπήσουν και οπωσδήποτε σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα θα εκραγούν χαωτικά σαν υπερκαινοφανείς.

 

Πολύ κοντά στόν η Τρόπιδος ευρίσκεται το ομώνυμο νεφέλωμα, ένα τεράστιο νεφέλωμα όπου δημιουργούνται βρεφικοί αστέρες. (βλέπε κεφάλαιο Γαλαξίας).