ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ-ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ   ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΩΝ    ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ & ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ    ΟΙ  ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΕΣ  ΠΕΡΙΦΟΡΕΣ      ΧΗΜΙΚΗ ΣΥΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ   ΜΑΖΕΣ  ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΜΗ  ΜΕΓΕΘΩΝ   Ο  ΣΚΕΔΑΖΟΜΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΣ     ΕΞΩΗΛΙΑΚΕΣ  ΖΩΝΕΣ  KUIPER     ΤΟ  ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ .    ΟΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ   ΗΛΙΟΣΦΑΙΡΑ  & ΣΟΚ ΚΥΡΤΩΣΕΩΣ     ΤΟ ΝΕΦΟΣ OORT   ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΝΕΦΟΥΣ OORT      

 

 

 

Η ΖΩΝΗ ΚUIPER (ΚUIPER BELT).                          

Η ζώνη Kuiper είναι  εξωτερική περιοχή του ηλιακού συστήματος δισκοειδούς μορφής ευρισκομένη εκτός της τροχιάς του Ποσειδώνος (30 αμ) έχουσα πλάτος ~ 25 αστρονομικών μονάδων, παρόμοια με την ζώνη των αστεροειδών αλλά πολύ ευρύτερη (20 φορές) και 20-200 ογκωδέστερη . Περιέχει χιλιάδες  σώματα τα οποία ως επί το πλείστον συνίστανται έκ παγωμένου CH4, NH4 και ύδατος θεωρείται δε ότι είναι και η πηγή των κομητών βραχείας περιόδου Επίσης από τα εξωτερικά της όρια και έως  μήκος~ 100 α.μ υφίσταται ένας δίσκος αποτελούμενος από διάσπαρτα σώματα (scattered disc). Κατά την δεκαετία του 80 η ζώνη Kuiper ήταν άγνωστος.  Το ηλιακό σύστημα ουσιαστικά επερατούτο στον Πλούτωνα (<39 α.μ) με τελικό σύνορο το σφαιρικό νέφος Oort, δηλ την πηγή κομητών μακράς περιόδου σε απόσταση  > 50.000 α.μ    Ο Gerard Kuiper,  εξέχων Αμερικανός αστρονόμος -προς τιμήν του οποίου ονομάσθη η ζώνη, προείπε περί της ύπάρξεώς της κατά το έτος 1951. οπότε και εννόησε ότι η υποθετική αυτή περιοχή υπήρχε ενωρίς στην ιστορία του ηλιακού συστήματος, και ότι ο Ποσειδών  με την βαρύτητά του την είχε διασκορπίσει προς τα έξω. Θα ήταν δυνατόν επίσης  να είχε ονομασθεί  ζώνη του Edgeworth ( Ιρλανδός αστρονόμος ο οποίος υπέθεσε αόριστα την παρουσία ενός σχετικώς επιπέδου ψυχρού δίσκου το έτος 1943 ).   Οι υποψίες  ότι κάτι άγνωστο υπάρχει πέραν του Πλούτωνος είναι :                                                        

Α) Αντιθέτως με τους τέσσερις βραχώδεις εσωτερικούς πλανήτες και τους τέσσερις εξωτερικούς γίγαντες αερίου, ο ένατος κατά σειράν Πλούτων έχει μικρές  διαστάσεις, κατά το ήμισυ είναι πάγος, ενώ η τροχιά του είναι παραδόξως έντονα ελλειπτική, και έχουσα κλίση 17o ως προς το επίπεδο της εκλειπτικής του ηλιακού συστήματος. Οι ανωτέρω παράμετροι όμως δεν συνάδουν με τα επίπεδα περιφοράς των άλλων μεγάλων πλανητών.                                                                                                                  Β ) Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Ποσειδώνος, Τρίτων εκτός του ότι περιστρέφεται ανάδρομα, παρουσιάζει  μεγάλη κλίση (23ο) ως προς το επίπεδο περιφοράς του γύρω από τον πλανήτη καί ως έκ τούτου συμπεραίνεται ότι προήλθε εκτός Ποσειδώνος και έν συνεχεία συνελήφθη από το βαρυτικό πεδίο του  πλανήτη.  Είναι ένα ψυχρό σώμα προερχόμενο έξωθεν (διαμ 2700 χλμ,), μεγαλύτερος και από τον Πλούτωνα (διαμ 2300 χλμ,) και το μοναδικό αντικείμενο εκ της ζώνης Kuiper το οποίο  προσέγγισε το Voyager 2. (Αύγουστος 1989).  Η φασματοσκοπική ανάλυσις τόσον του Τρίτωνος όσον και του Πλούτωνος έδειξε ότι οι δύο κόσμοι συνίστανται από παρόμοια υλικά (ως επί το πλείστον παγωμένο CH4-CO).                                                                                                

Γ ) Μια τρίτη ένδειξις αποτελεί ο αστεροειδής  Χείρων (2060) διάμ 132- 152 χλμ. .  Περιφέρεται    γύρω από τον ήλιο (e τροχιάς =0382) μεταξύ  Διός και Ουρανού.  Όμως η τροχιά του είναι ασταθής, γεγονός όπερ σημαίνει ότι εις τα επόμενα εκατομμύρια χρόνια, πιθανώς θα ταλαντευθεί πολύ κοντά στον Κρόνο και είτε θα εξοστρακισθεί από το ηλιακό σύστημα ή θα έλθει εγγύτερα στον ήλιο. Επίσης σημαίνει ότι ο Χείρων εισήλθε εις την τωρινή τροχιά του προσφάτως  προερχόμενος από εξωτερικές περιοχές του ηλιακού συστήματος. Προς το παρόν έχουν ανακαλυφθεί δεκάδες παρόμοια αντικείμενα περιφερόμενα κυρίως μεταξύ Διός και Ποσειδώνος 

(ενδεικτικώς 60558 Έχεχλος (διαμ 70 χλμ), 10199 Χάριχλος-ο μεγαλύτερος με διαμ 259 χλμ, 8405 Άσβολος(διαμ 72 χλμ), 7066 Νέσσος , 2060  Χείρων με τον 5145 Φόλο).  Η ανακάλυψις του Χείρωνος έγινε από τον Ch. Kowal το Νοέμβριο του 1977 ενώ η του Φόλου την 9/1/1992 υπό D.Rabinowitz.                                                                                                                 Επίσης η Φοίβη (διαμ 220 χλμ), ο απώτερος δορυφόρος του Κρόνου (απόστασις 12.952.000 χλμ) κατά πάσα πιθανότητα ανήκει εις αυτή την κατηγορία.  Συνελήφθη από το βαρυτικό πεδίο του Κρόνου κατά το παρελθόν και έχει φωτογραφηθεί από το Cassini (Ιούνιος 2004).   Η Διεθνής Αστρονομική Ένωσις (IAU)   τους ονόμασε Κενταύρους.  Είναι μια κατηγορία σκοτεινών αστεροειδών (albedo ~5%) οι οποίοι όμως εκλύουν ένα ενεργό κομητικό υλικό , έχουν δηλ. φυσική σύσταση μεταξύ αστεροειδούς και κομήτου-   εξ ου και η ονομασία των.

Οι Κένταυροι κατά την μυθολογία ήσαν κατά το ένα ήμισυ άνθρωποι και κατά το έτερον ίπποι. Ο Χείρων ήταν διδάσκαλος του Αχιλλέως,  ενώ ο Φόλος  εφονεύθη κατά λάθος από τον Ηρακλή.                                                                                    

  Δ ) Άλλη ένδειξη αποτελούν οι κομήτες βραχείας περιόδου.  Οι μακροπερίοδοι κομήτες επισκέπτονται το εσωτερικό ηλιακό σύστημα μια φορά σε χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια, ή απλώς μόνον άπαξ.  Όμως κομήτες, π.χ  ο κομήτης Halley είναι κομήτες  βραχείας περιόδου (76-200 έτη).  Καταρχάς επεκράτει η άποψις ότι οι εν λόγω κομήτες βραχείας περιόδου ήσαν αρχικά  μακράς περιόδου και έν συνεχεία εξετράπησαν  λόγω πλανητικών παρέλξεων. Οι προσομοιώσεις σε υπολογιστές από 3 καναδούς αστροφυσικούς   M. Duncan,   T. Quinn και S. Tremaine  κατέδειξαν ότι οι τροχιές των κομητών μακράς περιόδου δεν συνέπιπταν με αυτές των παρατηρηθέντων κομητών βραχείας  και ότι η πιθανώτερη προέλευσίς των  ειναι ένας δακτύλιος παγωμένων θραυσμάτων ο οποίος κείται πέραν της τροχιάςτουΠοσειδώνος.

                                                                   ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΩΝ      

Ο Δρ. Jewitt ενθαρρυνόμενος από την σπουδάστρια του       J. Luu     άρχισε  έρευνες  το έτος 1987   χρησιμοποιώντας   τα  τηλεσκόπια Kitt Peak National Observatory -Αριζόνα και     του   Cerro Tololo Inter-American Observatory - Άνδεις.  Όπως και με την μέθοδο ανακαλύψεως του Πλούτωνος (1930) προκειμένου να εντοπισθούν  αμυδροί κινούμενοι αστέρες, απαιτούνται επαναλαμβανόμενες φωτογραφήσεις  μιας συγκεκριμένης ουρανίου περιοχής.  Η τόσον επίπονος αναζήτησις καταντούσε σκέτο μαρτύριο.  Με την εφαρμογή της ηλεκτρονικής ψηφιακής κάμερας CCD οι αναζητήσεις έγιναν κατά πολύ ταχύτερες .

Την 30/8/1992 , και με ένα τηλεσκόπιο του αστεροσκοπείου Mauna Kea ανοίγματος 2,24 μ (Χαβάη) .ανεκαλύφθη το μικρό σώμα 1992 QB1,διάμετρος 160 χλμ, e=0,0654, αφήλιον 46.5925 AU.περιήλιον 40.8754 AU , πέραν του Πλούτωνος ενώ 6 μήνες αργότερα σειρά είχε ο 1993 FW (κομητικός πυρήν.) .  Οι κατοπινές ανακαλύψεις παρομοίων αντικειμένων δεν δημιουργούσαν πλέον ουδεμίαν αμφιβολίαν ότι ο Πλούτων  δέν είναι ο μοναδικός μικρός πλανήτης εις την γνωστή άκρη του ηλιακού συστήματος. αλλά αντιθέτως ο προάγγελος φερειπείν της υπάρξεως πολλών χιλιάδων παγωμένων αντικειμένων διαφόρων κατηγοριών., τα οποία καλούνται Υπερποσειδώνεια αντικείμενα (TNO=Trans Neptunian Objects).  Ίσως ακούγεται λίγο σκληρό για την παλαιά γενεά, αλλά οριστικά ο Πλούτων έχει   εξορισθεί από το κλασσικό τίμ των 9 μεγάλων πλανητών.   Το ηλιακό μας σύστημα όντως εσωκλείει στην ιστορία του μια πολύ ενδιαφέρουσα δυναμική.   Κατ αυτήν ,ένας παγωμένος δακτύλιος εκ πρωταρχικών υλικών του γενεσιουργού νέφους  είχε σχηματισθεί σε απόσταση 20-30 α.μ. Επίσης οι 4 μεγάλοι αεριώδεις πλανήτες ή και περισσότεροι ακόμη- θα έπρεπε να περιεστρέφοντο εσωτερικώτερα (ο Ποσειδών ~ 15 α.μ).  Εν συνεχεία δε, απεμακρύνθησαν  από τον ήλιο ή  ακόμη και διέφυγαν εκτός ορίων της ζώνης. Τα ίχνη των μεταναστεύσεων αυτών είναι αποτυπωμένα εις την ζώνη Kuiper .  Τελικώς  ο Ποσειδών απεμάκρυνε και διεσκόρπισε με τις βαρυτικές επιρροές του δίκην εκχιονιστήρος τά δισεκατομμύρια παγωμένα αντικείμενα, τα περισσότερα σε μεγάλες αποστάσεις >50.000 α.μ (νέφος  Oort), ενώ άλλα (ζώνη  Kuiper)  έχουν τεθεί   εις συντονισμένες τροχιες, πχ κλάσματα των 3/2, 2/1 κλπ..                                         

Τα πρώτα αντικείμενα της ζώνης Kuiper με reasonant τροχιές ανεκαλύφθησαν το 1993, ενώ άνω των 1.100 ενετοπίσθησαν έως σήμερον ,εις χρονικό διάστημα 18 ετών. Υπολογίζεται ο αριθμός ~500.000 σωμάτων εκ  διαμέτρου > των 35 χλμ.  Η φυσική σύστασίς των ως ελέχθη είναι βραχώδης  με επιστρώσεις πάγων, ή  αποτελώνται αποκλειστικώς και μόνον εκ πάγων δίκην κομητικών πυρήνων ενώ έτερα είναι ολιγώτερον πυκνά, γεγονός το οποίο δηλώνει ότι έχουν κενά στο εσωτερικό των.   Αξιοσημείωτο γεγονός είναι  ότι ένας μεγάλος αριθμός  έχει σελήνες-συνοδούς (διπλά-τριπλά συστήματα).   Πολλές φορές οι τροχιές  των διαταράσσονται από τις αλληλεπιδράσεις των γιγαντιαίων πλανητών εις τρόπον ώστε να διασταυρώνονται εκ τών έσω με την τροχιά του Ποσειδώνος. (5)                                                                            Η ζώνη Kuiper θεωρείται και ως μια δευτερεύουσα  δεξαμενή κομητών μετά από το Νέφος Oort.     Όμως ο  αριθμός των αντικειμένων της ζώνης Kuiper είναι κατά πολύ ολιγώτερος αυτών του Νέφους του Oort.          

                                     ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ, ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ.  

Η ζώνη Kuiper εκτείνεται  μεταξύ αποστάσεων 30-55 α.μ   Τα εσωτερικά όρια (προς τον Ποσειδώνα) καθορίζονται από τις τροχιές σωμάτων παρομοίων με αυτήν του Πλούτωνος . Tα έν λόγω αντικείμενα αποκαλώνται πλουτίνοι-ploutinos-ή μικροί Πλούτωνες, μερικοί δε εξαυτών (90482 Orcus  28978 Ixion, μετά του Πλούτωνος) έχουν τροχιές διασταυρούμενες με τον Ποσειδώνα, οι δε μεγάλες των εκκεντρότητες υποδηλώνουν ότι συνελήφθησαν από το βαρυτικό του πεδίο. Αντιπροσωπευτικοί πλουτίνοι περιγράφονται στον πίνακα 1 (◙).                                                                              

Η ζώνη των ploutinos έχει μικρό πλάτος   Εν τούτοις η ραχοκκοκαλιά της (κύρια ζώνη) παρουσιάζει  μήκος από 39,5-48 α.μ , τα δε σώματα τα οποία κυκλοφορούν εκεί ονομάζονται cubewanos (=προήλθε από την συντομογραφία "Q-B-1-os", δηλ το όνομα του πρώτου ανακαλυφθέντος πλανητοειδούς1992(QB1).      Με  μέση κλίση 1,86ο ως προς την εκλειπτική, η ζώνη είναι αρκούντως ευτραφής (μέσο πλάτος 10ο).  Η βαρυτική παρουσία του Ποσειδώνος είναι η αιτία των τροχιακών συντονισμών, όπως μάλλον και της παρουσίας χασμάτων         ( κυρίου χάσματος μεταξύ 40-42 α,μ ) παρομοίων με τα κενά Kirkwood της ζώνης των αστεροειδών ή από την ύπαρξη ενός αθεάτου σώματος πέραν των 50 α.μ μεγέθους της γής ή του Άρεως.  Oσον αφορά δε τις διαγραφόμενες τροχιές των cubewanos , διαχωρίζονται εις 2 βασικές μορφές.                                                                                    

α) Σχεδόν κυκλικές τροχιές, άλλως ψυχρά αντικείμενα.  Εδώ ο όρος  ψυχρά  δεν υποδηλεί επιφανειακή θερμοκρασία, αλλά την σταθερότητα άνευ διαταράξεωνπαρέλξεων των τροχιών των σωμάτων, απαντώνται δε αυτά μεταξύ  αποστάσεων  42-48 α.μ  (πάχος 7 α.μ, e <0,1,  i >10o  ως προς το επίπεδο του ηλιακού συστήματος),. Είναι μικρότερα εις διαστάσεις και σκοτεινώτερα από τα άλλα αντικείμενα της ζώνης., ως έκ τούτου δε συνάγεται ότι έχουν διαφορετική φύση.  Είναι φασματοσκοπικώς κοκκινωπά, γεγονός το οποίο υποδηλεί ότι εσχηματίσθησαν σε διαφορετικές -εντός της κυρίας- ζώνης τοπογραφικά περιοχές.                                                                            

β) Έκκεντρες τροχιές.  ή θερμά αντικείμενα.  Έχουν τροχιές μεγάλων κλίσεων  i> 30ο , πιστεύεται  ότι εσχηματίσθησαν κοντά εις την τροχιά του Διός, έν συνεχεία δε εξετινάχθησαν βαρυτικώς εις μεγάλες αποστάσεις.(σχήμα3). Αντιπροσωπευτικά cubewanos  περιγράφονται εις τον πίνακα2(☻).                                               

Ομάδες έκ συγκρούσεων (Collisional families). Παρομοίως  με τους αστεροειδείς, εις τα μέλη της κυρίας ζώνης ΚΒΟ έχουν δημιουργηθεί εκ συγκρούσεων ενός μεγαλυτέρου σώματος (το οποίο ονομάζεται προγεννήτωρ), καταστροφικές ομάδες μικροτέρων αντικειμένων οι οποίες έχουν τις αυτές τροχιακές παραμέτρους και κοινά φυσικά χαρακτηριστικά.  Οι ελάχιστες τιμές των διαστάσεων των προγεννητόρων ετοίμων προς συγκρούσεις πρέπει να είναι διάμετρος >1660 χλμ και πυκνότητα ~2.0 g/cm.  Το μεγαλύτερο γνωστό cubewano (ιδιαζούσης μορφής) είναι το 136108 2003 ΕL61 με τις 2 σελήνες-συνοδούς (περιγράφεται εις τον πίνακα2(☻)).   Αντιπροσωπευτικά δε μέλη της  πρώτης αναγνωρισθείσης Collisional family περιγράφονται   εις τον πίνακα 4 (*).  Υπολογίζεται    ότι   κατά   την   σύγκρουση  ο    ΕL61   απώλεσε το 20% της μάζας του, περισσότερο πάγο και κατέστη πυκνώτερος.   

                      ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΦΟΡΕΣ  (Resonances). 

Η μεγάλη ελκτική επήρεια του Ποσειδώνος έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία βαρυτικών κλειδωμάτων   οπότε τα αντικείμενα της ζώνης Kuiper περιστρέφονται σε συγκεκριμένες κλασματικές περιόδους 3/2, 2/1 κλπ  ως προς την περίοδο περιφοράς του Ποσειδώνος.    Π.χ  ο Πλούτων εκτελεί 2 περιφορές περί τον ήλιο ,   ο Ποσειδών για το αντίστοιχο χρονικό διάστημα θα περιστραφεί 3 φορές.  Ο λόγος 3/2 ή 2/3 απαντάται σε 200 γνωστά σώματα στην απόσταση ~39,5 α.μ συμπεριλαμβανομένου και του Πλούτωνος μετά των σεληνών του.      Ο λόγος 2/1  λειτουργεί εις τα  σώματα με   μεγάλους τροχιακούς ημιάξονες ~ 47,7 α.μ, κάπου δηλαδή στα εξωτερικά όρια της ζώνης. Ονομάζονται και twotinos.         πίναξ 3().                                                          

 Επίσης έχουν   εξακριβωθεί οι τροχιακοί συντονισμοί 

2/5   (84522) 2002 TC302, (26375) 1999 DE9 (38084) 1999 HB12 (60621) 2000 FE8 (69988) 1998 WA31 (119068) 2001 KC77 

3/4   (15836) 1995 DA2             

3/5 (126154) 2001 YH140

4/7    (119070) 2001 KP77, (118698) 2000 OY51  

3/7    (95625) 2002 GX32                                                                                                                

Ο Ποσειδώνιος Τρωικός όμιλος. Άπό τον Μάρτιο 2007 είναι γνωστά 6 μικρά αντικείμενα τα οποία είναι κλειδωμένα εις θέσεις 60ο εκατέρωθεν του Ποσειδώνος, ακριβώς ίδια περίπτωση και συμπεριφορά με τον όμιλο του Διός  κείμενα σε σημεία ισορροπίας Langrange L4 και L5      

 2001 QR322 2004 UP10 2005 TN532005 TO74 2006 RJ103 2007 RW10  

Οι μεγάλες κλίσεις (>25) καταδεικνύουν την ύπαρξη ικανού αριθμού τρωικών αντικειμένων προερχομένων από την ζώνη. Kuiper (συντονισμός1/1).                                                                 

Κατ εκτίμησιν > 30% των αντικειμένων της ζώνης Kuiper είναι διπλά ή και πολλαπλά. Το ερώτημα το οποίο τίθεται είναι τίνι τρόπω τόσον μικρά σώματα με ασθενή βαρυτική έλξη, είναι εις θέσιν να συλλάβουν δορυφορίσκους.  Με την επικρατέστερη εξήγηση συμπεραίνεται  ότι η βαρυτική έλξις η οποία εξασκείται από πληθώρα άλλων  αντικειμένων με παράλληλες τροχιακές φορές τα επιβράδυνε τόσον ώστε να συλλάβει το ένα το άλλο.                                

Η ΧΗΜΙΚΗ ΣΥΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ.          

  Ενώ οι αστεροειδείς αποτελώνται από πέτρες και σίδηρο, δεν συμβαίνει το αυτό με την ζώνη Kuiper όπου τα σώματα πρωτίστως συντίθενται από πάγο και μίξη υδρογονανθράκων (όπως CH4, NH4) ,παρόμοια με αυτή των κομητών. Λόγω της πολύ μεγάλης αποστάσεως, η φασματοσκοπική ανάλυσις πρωτίστως  φανερώνει μια μεγάλη χρωματική ποικιλία από το γκρί έως το βαθύ κόκκινο, γεγονός προυποθέτον την άφθονη επιφανειακή παρουσία εκεί παγωμένων υδρογονανθράκων και  μεθανίου.

    Παγωμένο νερό έχει εντοπισθεί στον 1996TO66, 2000EB173 και 2000WR106.  Επίσης κρυσταλλωμένο νερό και αμμωνία στον 50000 Quaoar,  γεγονός το οποίον υποδηλώνει ότι η επιφάνειά του έχει υποστεί μεταβολές.   

                                  ΜΑΖΕΣ  ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΜΗ  ΜΕΓΕΘΩΝ.                   

Αν και η ζώνη  Kuiper έχει μεγάλη έκταση, έν τούτοις η  συνολική της μάζα είναι σχετικώς μικρή, ανερχομένη μόλις είς  το 1/10 της γής, μικρός αριθμός ο οποίος δεν συμφωνεί με τους μαθηματικούς υπολογισμούς όπου το συνολικό άθροισμα ισούται με ~30 γήινες μάζες.  Πού ευρίσκεται το έλειμμα >99% ; Το πρόβλημα  ξεκαθαρίσματος παραμένει μυστήριο, όμως είναι δυνατόν να ζητεί την λύση του στις επαναλαμβανόμενες βίαιες συγκρούσεις   σωμάτων >100 χλμ (από την π.χ βαρυτική διέλευση ενός αστέρος).   Τα αντικείμενα μετετράπησαν εις σκονισμένους κόκκους, οι οποίοι τελικώς απεμακρύνθησαν υπό το καθεστώς της πιέσεως    της ηλιακής ακτινοβολίας.                                                                          

Ο  ΣΚΕΔΑΖΟΜΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΣ  (Scattered disc)  ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ.    

Αρκετά έξω από την κυρία ζώνη και εις απόσταση έως ~100 α.μ  υφίσταται ένας δακτύλιος εξ αραιών συντριμμιών τα οποία περιφέρονται εις ελλειπτικές τροχιές μεγάλων εκκεντροτήτων όπως και κλίσεων ως προς το επίπεδο του ηλιακού συστήματος.  Πλείστες όσες προσομειώσεις  καταδεικνύουν ότι  τα KBOs και SDOs  εσχηματίσθησαν στην κυρία ζώνη κομητών κατά πρώτον, ενώ κατόπιν οι βαρυτικές επιδράσεις κυρίως του Ποσειδώνος  τα εξακόντισαν αμφότερα εις εξωτερικές σπειροειδείς τροχιές, άλλα με σταθερότητα (KBOs), και άλλα σε ασταθείς τροχιές όπου τελικώς προέκυψε ο σκεδαζόμενος δίσκος, μέλος του οποίου είναι και ο μικρός πλανήτης Έρις  μεγαλυτέρα σε διαστάσεις και από τον Πλούτωνα. Επίσης η περίπτωσις της Sedna (πίναξ 6 □) με το μακρυνό της αφήλιον (>900 α.μ) δημιουργεί υποψίες ότι προέρχεται από το νέφος Oort ομού μετά του (87269) 2000 OO67 (αφήλιον >1020 α.μ). (☼)     

Αντιπροσωπευτικά SDOs εκθέτονται εις τον πίνακα5(#).                                                     Όσον αφορά την ομάδα των Κενταύρων, πιστεύεται ότι είναι αντικείμενα SDOs τα οποία εξέφυγαν κατευθυνόμενα εις τα ένδον του ηλιακού συστήματος (κυρίως μεταξύ Κρόνου & Ουρανού) .                 

 Ετέρα  κατηγορία αποτελούν τα τροχιακώς αποκομμένα  SDOs  Scattered-Extended objects. Έχουν περιήλια πολύ μακρύτερα του Ποσειδώνος, αλλά με πολύ απομακρυσμένα αφήλια (Sedna) σε διαχωρισμό από τα  Extended scattered disc  E-SDO με βραχύτερα αφήλια  (+).   

Οι επικρατέστερες εικασίες περί των τροχιών αυτών υποθέτουν               α) βαρυτική διατάραξη από τυχόν διερχόμενο αστέρα    β) από ένα άγνωστο μεγάλο πλανήτη  ή  γ)  από έναν υποτιθέμενο συνοδό του ηλίου.

 

                               ΑΛΛΕΣ (ΕΞΩΗΛΙΑΚΕΣ) ΖΩΝΕΣ  KUIPER.                 

Έως προσφάτως (2006) έχουν αναγνωρισθή παρόμοιες ζώνες Kuiper σε 9 αστέρες.  Διαχωρίζονται σε δύο κατηγορίες    Οι ευρείες ζώνες με τυπικές διαμέτρους ~ 50 α.μ και οι στενές (όπως η ημετέρα) διαμέτρων 20-30 α.μ. σχετικώς με ασαφή όρια.  Ειδικές φωτογραφίες του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble με κορωνογράφο    =  μαύρο κυκλικό πέτασμα το οποίο σκεπάζει την λάμψη του κεντρικού αστέρος.         αποκαλύπτουν σε ανφάς και προφίλ την ύπαρξη παρομοίων ζωνών (HD139664, HD53143). 

 

      ΤΟ  ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ (NEW HORIZONS).   

Η ιστορία  για την NASA είναι αρκετά παλαιά.  Εάν ενθυμηθούμε την ανοησία των τεχνικών & επιστημόνων του voyager 1 , το έτος 1980 (12/11ου) κατά το ραντεβού με τον Κρόνο όπου είχε την χρυσή ευκαιρία να επιταχύνει προς συνάντηση με τον Πλούτωνα στα επόμενα έτη, το έστριψαν τελικώς προς τον Τιτάνα. Έν πάσει περιπτώσει όμως η αποστολή Pluto express η οποία κατόπιν έλαβε την ονομασία NEW HORIZONS αντιπροσωπεύεται από το ταχύτερο διαστημικό όχημα πού πέταξε ποτέ.  Την 19/1/2006 (19,00,000ωρα UTC) ανεχώρησε απευθείας με πρώτο προορισμό την καρδιά του Πλουτωνείου συστήματος στις 14/6/2015.   Εν συνεχεία αλλάζοντας πορεία κατά συνθήκες, θα προσεγγίσει άλλα 2-3 αντικείμενα της ζώνης (άγνωστα μέχρι στιγμής) έως το 2020.  Με  την εκτόξευση (πύραυλος φορέας Atlas V551 ύψους 59,7μ ) το βάρους 575 kgr διαστημόπλοιο ανέπτυξε την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 21 χλμ/δευτ. (47.000 μίλια/ω) διασχίζοντας την απόσταση γής-σελήνης μόλις σε 9 ώρες !  405 ημέρες μετά (τέλη Φεβρουαρίου 2007) επιτάχυνε συν 4 χιλ/δευτ με το πολύ χρήσιμο gravity assist του πλανήτου Διός προσεγγίζοντάς τον στα 2,27 εκατ.χλμ. (από το κέντρο του). Την ώρα κατά την οποία γράφεται αυτή η σελίδα και 893 ημέρες από την αναχώρησή της, η διαστημοσυσκευή με τα σοφιστικέ όργανα έχει διέλθει την τροχιά του Κρόνου ευρισκομένη στην απόσταση των 9,22 α.μ από την γή. Εν αναμονή λοιπόν των γεγονότων !  

Οι εξωτερικές περιοχές.  Τα σημεία εκείνα είς τα οποία περατούται το ηλιακό σύστημα με την αρχή του διαστρικού κενού δεν είναι επακριβώς καθορισμένα. Ως ξεχωριστές οριοθετικές περιοχές εκλαμβάνονται αφ ενός μέν το τέλος της επιδράσεως του ηλιακού ανέμου ~160 α.μ (ηλιόπαυσις) και αφ ετέρου  η εξασθένησις της ηλιακής  βαρύτητος.  Εν τούτοις η ηλιακή σφαίρα Roche  (δεν πρέπει να συγχέεται με τον λοβό Roche lobe) για την περίπτωση του ηλιακού συστήματος  ορίζεται  ως ο όγκος τού χώρου  είς τον οποίο  κυριαρχούν  οι ελκτικές του δυνάμεις του ηλίου. πιστεύεται ότι εκτείνεται χιλιάδες φορές μακρύτερα.  

Η ηλιόσφαιρα. Εκλαμβάνεται σαν μια διαστημική ερμητική φούσκα-φυσαλλίδα η οποία δημιουργείται από την δράση του ηλιακού ανέμου .  Αν και ηλεκτρικώς ουδέτερα άτομα προερχόμενα από το μεσοπλανητικό διάστημα την διαπερνούν,κατ΄ουσίαν όλο το υλικό εκπέμπεται από τον ήλιο προς όλες τις κατευθύνσεις με υπερηχητικές ταχύτητες. Τα σωματίδια  εις την περιοχή της γής ταξιδεύουν με ταχύτητες>40.000χλμ/δευτ. ( Συνεπεία του περιστρεφομένου μαγνητικού πεδίου του ηλίου, δημιουργείται εις το εσωτερικό ηλιακό σύστημα (όρια τροχιάς Διός) ένας εξωτικός δυναμικός σχηματισμός ο οποίος ομοιάζει προς το φόρεμα περιστρεφομένης μπαλλαρίνας).

Σε αποστάσεις έξω από την τροχιά του Ποσειδώνος, αρχίζει να ελαττώνεται δραστικά η ταχύτης των καθώς συναντώνται με τα αέρια του μεσοαστρικού κενού, σταδιακά εξασθενούν εξαφανιζόμενα ολοσχερώς είς την περιοχή εκείνη η οποία ονομάζεται σόκ τερματισμού (termination shock). Η ταχύτης των σωματιδίων εκεί γίνεται υποηχητική.       Το σημείο όπου η πίεσις του ηλιακού ανέμου συναντάται και εξισορροπείται με τα αέρια του διαστρικού κενού καλείται ηλιόπαυσις (heliopause), με σχήμα πεπλατυσμένο και όχι σφαιρικό, όπως επιβεβαιώνουν τα δεδομένα των σκαφών Voyager 1 και 2 τα οποία ταξιδεύουν  εδώ και 32 έτη (4) . Το Voyager 1 διήλθε από το σοκ τερματισμού το έτος 2004 (Δεκέμβριος), όταν ευρίσκετο 1,6 δις. χλμ από τον Ήλιο(~ 94 αμ) οπότε και εισήλθε  στο ηλιακό περικάλυμμα. Το δε Voyager 2 διήλθε από τα  ίδια όρια  3 έτη αργότερα ( 30/8/2007 ), διά δε τα Pioneers 10&11 ουδέποτε κατέστη γνωστόν το πότε αυτά πέρασαν .

Σύμφωνα με μια θεωρία υφίσταται μία περιοχή θερμού υδρογόνου (το τείχος υδρογόνου) κειμένη μεταξύ σόκ τερματισμού και ηλιοπαύσεως συντιθέμενη από διαστρικό υλικό το οποίον συγκρούεται εις τα όρια της ηλιοσφαίρας.

Διάφορες πιέσεις είναι η αιτία η οποία διαμορφώνει την τελική μορφή της ηλιόσφαιρας η οποία παρουσιάζεται σαν ουρά κομήτη με διεύθυνση πίσω του ηλίου, είναι το ηλιακό περικάλυμμα (heliosheath).  

Η ηλιόπαυσις διαταράσσεται επίσης καθώς ο ήλιος περιστρέφεται γύρω από το γαλαξιακό κέντρο.

Το σόκ κυρτώσεως (bow shock) υποθετικά εμφανίζεται έξω της ηλιοπαύσεως και είναι αποτέλεσμα της υπερηχητικής κινήσεως των σωματιδίων του διαστρικού κενού γύρω από τον ήλιο καθώς κινείται αυτός στον γαλαξία με την ταυτόχρονη απομάκρυνση του ηλιακού ανέμου. Δημιουργείται ένα κύμα αναταραχής παρόμοιο με αυτό των απόνερων, τα οποία αφήνει πίσω της μία κινούμενη βάρκα. Πιστεύεται ότι εμφανίζεται σε απόσταση 230 α.μ . από τον ήλιο.  Παρόμοια μορφή έχει παρατηρηθεί στον ερυθρό αστέρα ο Κήτους (Mira), μία ουρά υλικών σαν κομήτη εις την διεύθυνση της κινήσεώς του(130 χλμ/δευτ) από το διαστημικό τηλεσκόπιο  GALEX της  NASA.

Τα τελικά όρια του ηλιακού συστήματος. Η βαρυτική επίδρασις του ηλίου εκτιμάται ότι εγγίζει τα 2 έτη φωτός (~125000 α.μ). Από αυτό το σημείο και ύστερα, αρχίζουν οι βαρυτικές επιδράσεις των γειτονικών αστέρων. Παρ όλες τις ανακαλύψεις όμως και της Sedna, η περιοχή μεταξύ Kuiper beltOort cloud είναι ουσιαστικά μέχρι σήμερον ανεξερεύνητος.

  ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΑ ΔΙΑΦΥΓΟΝΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

ΘΕΣΕΙΣ & ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΩΝ, Φεβρουάριος 2009.

 

 

Pioneer 10

Pioneer 11

Voyager 2

Voyager 1

 

ΑΠΟΣΤΑΣΙΣ ΑΠΟ ΗΛΙΟ (AU)

97.523

77.827

88.114

108.862

 

ΤΑΧΥΤΗΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΗΛΙΟ (km/s)

12.101

11.475

15.510

17.093

 

ΤΑΧΥΤΗΣ (AU/year)

2.553

2.421

3.272

3.606

 

ΕΚΛΕΙΠΤΙΚΟΝ ΜΗΚΟΣ

3.0

14.4

-32.4

34.9

 

ΑΠΟΚΛΙΣΙΣ (J2000)

25.84

-8.79

-53.85

11.95

 

ΑΝΑΦΟΡΑ ΟΡΘΗ (J2000)

5.060 hrs

18.700 hrs

19.800 hrs

17.152 hrs

 

ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ

Tau

Sct

Tel

Oph

 

ΑΠΟΣΤΑΣΙΣ ΑΠΟ ΓΗ(AU)

96.931

78.653

88.885

109.315

 

ΩΡΕΣ  ΦΩΤΟΣ

13.44

10.90

12.32

15.15

 

m ΗΛΙΟΥ ΑΠΟ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠ

-16.8

-17.2

-17.0

-16.5

 

ΗΜΕΡΟΜ. ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ

Mar 3, 1972

Apr 6, 1973

Aug 20, 1977

Sep 5, 1977

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ  ΝΕΦΟΣ  OORT.

 Είναι ένα υποθετικό νέφος αποτελούμενο από τρισεκατομμύρια κομητικών πυρήνων το οποίο περιβάλλει σφαιρικά το όλο ηλιακό σύστημα , η πηγή όλων των κομητών μακράς περιόδου.

Ιστορικό. Το έτος 1932 πρώτος ο Εσθονός αστρονόμος Ernst pik (1893- 1985) υπέθεσε ότι οι κομήτες μακράς περιόδου προέρχονται από ένα περιστρεφόμενο νέφος το οποίο ευρίσκεται έξω του ηλιακού συστήματος. Η ιδέα αυτή ανεβίωσε έκ νέου το 1950 ανεξάρτητα από τον Δανό Jan Hendrik Oort (1900- 1992) ο οποίος διετύπωσε την άποψη ότι κατά την διαχρονική πορεία της εξελίξεως του ηλιακού συστήματος (~4,5 έτη),οι τροχιές των κομητών όντας ασταθείς, θα είχαν ως συνέπεια την εξαφάνισίν των από τον χάρτη είτε λόγω των συγκρούσεών των με τον ήλιο και τους πλανήτες, είτε με τον εξοστρακισμό των τροχιών έξω του ηλιακού συστήματος από πλανητικές παρέλξεις. Τούτο όμως δεν συμβαίνει επειδή παντού και πάντοτε παρουσιάζονται συνεχώς νέοι κομήτες από όλες τις διευθύνσεις. Ο Oort συνεπαίρανε ότι υπάρχει μια κομητική δεξαμενήρεζερβουάρ έξω του ηλιακού συστήματος από όπου και προέρχονται αυτοί.

Οι κομήτες αναλόγως της περιόδου περιφοράς των γύρω από τον ήλιο, διαχωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τους κομήτες βραχείας περιόδου (εκλειπτικοί κομήτες) και τους μακράς περιόδου (ισοτροπικοί κομήτες). Οι εκλειπτικοί κομήτες έχουν συνήθως μικρά αφήλια (~10 α.μ) και ακολουθούν το επίπεδο της εκλειπτικής εξ ού και η ονομασία. Οι της δευτέρας κατηγορίας έχουν απώτατα αφήλια (έως χιλιάδων α.μ), εμφανίζονται δε από οποιοδήποτε σημείο του ουρανού. Ο Oort διέκρινε ότι οι κομήτες με αφήλια >20000 α.μ  προέρχονται από μία κομητική δεξαμενή σχήματος σφαιρικού ισοτροπικής κατανομής της οποίας τα μέλη έχουν τα αυτά φυσικά χαρακτηριστικά (ισότροπα).

Μορφολογία.  Πιστεύεται ότι το νέφος Oort καταλαμβάνει ευρεία έκταση στο διάστημα. Τα εσωτερικά όρια πρέπει να ξεκινούν  2000-5000 α.μ από τον ήλιο. Μερικοί εκτιμούν ότι το νέφος περατούται σε αποστάσεις 100000-200000 α.μ (~1 έτος φωτός). Η περιοχή υποδιαιρείται σε ένα σφαιρικό εξωτερικό νέφος πάχους 20000-50000 α.μ -πιστεύεται ότι είναι ο τροφοδότης κομητών μακράς περιόδου (πιθανόν και τύπου Halley) και ένα εσωτερικό μορφής δακτυλίου πάχους 2000-20000 α.μ. το οποίο ονομάζεται και νέφος του Hills προς τιμήν του αστρονόμου J. G. Hills ο οποίος υπέθεσε περί της υπάρξεώς του το έτος 1981. . Διάφορα πειραματικά μοντέλα αποδεικνύουν ότι το εσωτερικό νέφος πρέπει να έχει 10-100 φορές περισσότερους κομητικούς πυρήνες από το εξωτερικό.

Φαίνεται πιθανόν ότι το νέφος Hills λειτουργεί ως επανατροφοδότης του εξωτερικού νέφους καθώς οι πυρήνες βαθμιαία αδειάζουν. Είναι επίσης μία πρόσθετος εξήγησις περί της υπάρξεως του νέφους Oort ύστερα από δις. έτη

Δομή & σύστασις.  Το εξωτερικό νέφος Oort πιστεύεται ότι αποτελείται από μερικά τρισεκατομμύρια κομητικών πυρήνων διαμέτρου ~1,3 χλμ  εξ αυτών ~ 500 δισεκατομμύρια εχόντων απόλυτον μέγεθος Μ >10,9. Η συνολική μάζα του νέφους Oort δεν είναι γνωστή μετά βεβαιότητος. Υποθετικά θα πρέπει να υπερβαίνει 5 φορές την γήινη μάζα ή 3x1025 kgr, ενώ για το νέφος Hills δεν είναι γνωστή.

Από πλευράς χημικής αναλύσεως η συντριπτική πλειοψηφία των κομητικών πυρήνων συνίσταται εκ CH4, C2H6  , CO και HCN.  Επί πλέον δε, η ανακάλυψις του 1996 PW  (Πρόκειται περί βραχώδους σώματος του οποίου η τροχιά ομοιάζει με κομήτη μακράς περιόδου),  προυποθέτει ύπαρξη βραχωδών μελών.  Προσεκτική φασματοσκοπική εξέτασις τόσον των κομητών ανηκόντων εις το νέφος Oort όσον και των κομητών της οικογενείας του Διός  καταδυκνείει μικρές διαφορές στην χημική των σύσταση.

Προέλευσις του νέφους Oort. Έχει επικρατήσει η άποψις ότι το νέφος Oort προέρχεται από τα αρχικά υπολείμματα του γενεσιουργού νέφους του ηλιακού συστήματος. Οι κομητικοί πυρήνες πρίν 4,5 δις.έτη θα έπρεπε να ευρίσκοντο πολύ πλησιέστερα προς τον ήλιο. Ηλεκτρονικές προσωμειώσεις δείχνουν ότι οι βαρυτικές επιδράσεις των γιγανταίων πλανητών  εκτίναξαν τους  πυρήνες σε μεγάλες αποστάσεις 800 εκατ. έτη μετά από τον σχηματισμό των.  Επίσης διάφορα μοντέλα του           J. Fernndez  φέρουν ως βασικό τροφοδότη του νέφους Oort τον σκεδαζόμενο δίσκο (scattered disc), την κύρια πηγή περιοδικών κομητών όπου το 1/2 του αρχικού πληθυσμού του μετανάστευσε προς τα έξω, το μετεκινήθη εντός της τροχιάς του Διός ενώ το υπόλοιπο εξετινάχθη σε υπερβολικές τροχιές. Είναι δυνατόν επίσης ο σκεδαζόμενος δίσκος να προμήθευε το νέφος με κομητικό υλικό πρίν από 2,5 δις. έτη.

Ο αριθμός των συγκρούσεων στο πρώιμο ηλιακό σύστημα βάσει των προσωμειώσεων ήταν υπερβολικά μεγάλος ώστε πολλοί κομήτες διαλύθηκαν προτού φθάσουν στο νέφος.  Εν τέλει το σφαιρικό σχήμα του νέφους Oort διεμορφώθη κάτω από βαρυτικές επιδράσεις των πλησιεστέρων αστέρων και των παλιρροιών του γαλαξία. Το νέφος του Hills όμως με περισσότερη συμπαγή δομή έχει μορφή δακτυλίου εντός του σφαιρικού νέφους.

Οι κομητικές εμφανίσεις.  Πιστεύεται ότι οι κομήτες αναχωρούν από δύο διαφορετικά σημεία του εξωτερικού ηλιακού συστήματος.  Οι βραχείας περιόδου (<200 έτη) προέρχονται είτε από την ζώνη Kuiper ή από τον σκεδαζόμενο δίσκο (38-100 α.μ) ενώ οι κομήτες μακράς περιόδου (αρχέτυπα Hale-Bopp, Hyakutake) ξεκινούν από το νέφος Oort.  Οι διαγραφόμενες τροχιές εντός της ζώνης Kuiper είναι σχετικά σταθερές, πράγμα σημαίνον ότι μικρός αριθμός κομητών προέρχεται από εκεί. Οι κομήτες βραχείας περιόδου εισέτι διαχωρίζονται εις κομήτες οικογενείας Διός (μεγάλος ημιάξων ~5 α.μ) και κομήτες τύπου Halley. Πιστεύεται ότι οι τελευταίοι κατ αρχάς προέρχονται από το νέφος Oort, όμως συνεπεία των βαρυτικών επιδράσεων των μεγάλων πλανητών μειώνωνται δραστικά τα αφήλιά των.

Ο Oort επίσης διεπίστωσε κατόπιν υπολογισμών ότι ο αριθμός των εμφανισθέντων κομητών ο οποίος έδει να είχε επιστρέψει εγκαίρως ήταν πολύ μικρότερος του προβλεπομένου. Ως πιθανές εξηγήσεις αυτού του ελείμματος αναφέρονται πιθανά παλιρροικά στρεσαρίσματα, προσκρούσεις σε πλανήτες ή και διαλύσεις των κομητικών πυρήνων 

Οι παλιρροικές επιδράσεις στην συνοχή του νέφους Oort. Ένας κύριος παράγων ασταθείας των κομητικών πυρήνων είναι η βαρυτική  παρενόχλησις την οποίαν ασκεί ο γαλαξίας μας με αποτέλεσμα να διαταράσσεται το όλο σφαιρικό σχήμα του νέφους  στέλνοντάς τους εγγύτερα πρός τον ήλιο ή απωθώντας τους στόν μεσοπλανητικό χώρο. Το σημείο είς το οποίο η ηλιακή βαρύτης αδυνατεί να τους συγκρατήσει παραχωρώντας τους υπό το κράτος της γαλαξιακής δυνάμεως ονομάζεται παλιρροική ακτίνα εξασθενήσεως. Ευρίσκεται εις απόσταση 100000→200000 α.μ οριοθετώντας το εξωτερικό νέφος . Στατιστικά μοντέλα μελετηθέντων τροχιών διαφόρων κομητών μακράς περιόδου δείχνουν ότι η κυρία αιτία εισόδου κομητών στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα καταδεικνύουν ως κύριο παράγοντα τις γαλαξιακές παλιρροικές δυνάμεις.

Αστρικές παρέλξεις και ο άγνωστος συνοδός. Μία άλλη δευτερεύουσα πιθανή αιτία διοχετεύσεως κομητών υποτίθεται ότι είναι οι βαρυτικές επιδράσεις των πλησιεστέρων προς τον ήλιο αστέρων  ή και αυτή των μεγάλων μοριακών νεφών .  Η τροχιά του ηλίου  του γαλαξιακού κέντρου ενίοτε φέρει το ηλιακό σύστημα σχετικά πλησιέστερα με γειτονικά αστρικά συστήματα. Π.χ  εις τα επόμενα 10 εκατ. έτη υπάρχει μεγάλη πιθανότης το νέφος Oort να διαταραχθή σοβαρά από την προσέγγιση στον ήλιο του αστέρος Gliese 710 . Ο αστήρ Gliese 710 ανήκει στον Οφιούχο(Serpens) με στοιχεία (epoch2000)RA=18h 19m 51 DEC -01 56.4 m=9,65     Sp K7V, Radial velocity=-24.0 km/s . Όταν μας προσεγγίσει θα φαίνεται λαμπρός ως ο Αντάρης (m=1,2). στο 1 έτος φωτός απόσταση (~70000 α.μ).

Το έτος 1984 ο φυσικός R. Muller υπέθεσε ότι ο ήλιος έχει έναν συνοδό καφέ νάνο μη ανακαλυφθέντα εισέτι (Νέμεσις) ο οποίος περιφέρεται έξω του νέφους εις ελλειπτική τροχιά. Μία απλή φανταστική υπόθεσις η οποία στερουμένη αποδείξεων, υποστηρίζει ότι κάθε 26 εκατ. έτη το σώμα αυτό διέρχεται μέσα από το νέφος με αποτέλεσμα τον βομβαρδισμό του εσωτερικού ηλιακού συστήματος με κομήτες !  Φυσικά ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει εντοπισθή παρόμοιο σώμα και όλα τα λεγόμενα περί αυτού αποτελούν ευφυιά σενάρια φαντασίας .

Αντικείμενα του νέφους Oort. Υπάρχουν μέχρι στιγμής 4 αντιπροσωπευτικοί πλανητοειδείς  ((148209) 2000  CR105 , 2006 SQ372 , 2008 KV42 συμπεριλαμβανομένης και της Sedna)  οι οποίοι πιστεύεται ότι προήλθαν αρχικά από το νέφος Oort και έν συνεχεία μεταπήδησαν εγγύτερα . Αποτελεί μυστήριο το πώς αυτά τα σώματα απέκτησαν τόσον ιδιάζουσες μορφές τροχιών τα περιήλια των οποίων εγγίζουν την τροχιά του Ουρανού όταν σημειώνουν πολύ μακρυνά αφήλια, δηλονότι εσχηματίσθησαν εντός του σκεδαζομένου δίσκου.  Οι πιθανές προς τούτο εξηγήσεις είναι

Τα εν λόγω σώματα μετέβαλαν τις αρχικές των τροχιές  κάτω από την βαρυτική εξώθηση ενός διερχομένου αστέρος  ή ενός αγνώστου πλανήτου (20).
Αυτά συνελήφθησαν από ένα άλλο πλανητικό σύστημα το οποίο διήλθε εγγύς τού ηλίου ενωρίς κατά την ιστορία τού πλανητικού συστήματος.

 

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΑ  ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΠΡΟΕΡΧΟΜΕΝΑ ΕΚ ΤΟΥ ΝΕΦΟΥΣ OORT      

ΟΝΟΜΑ

(148209) 2000  CR105

 

2006 SQ372

(21)

2008 KV42

(Dracula) (22)

Sedna

Ημερ.ανακαλ

6/2/2000

27/9/2006

31/3/2008

 

αφήλιον

393.8 AU

2005.38 AU

70.595 AU

 

περιήλιον

44.1 AU

24.17 AU

20.330 AU

 

Μέγας ημιάξων

218.9 AU

1014.777 AU

45.462

 

εκκεντρότης

0.798

0.976

0.553

 

Περίοδος περιφ

3240.91 έτη

32326.21 έτη

306.54 έτη

 

Μέση τροχ.ταχύτ

1.63 km/s

 

4.06 km/s

 

Μέση ανωμαλ

4.73

0.01969

329.635

 

Κλίσις

22.776

19.46

103.503

 

Αναβ.σύνδεσμος

128.3

197.36

261.024

 

argument

316.7

122.34

 

 

Αριθ.δορυφόρων

 

 

 

 

διάμετρος

253 km

50100 km

58.9 km

 

μάζα

1.31019? kg

 

 

 

Μέση πυκνότης

 

 

 

 

Ανακάλυψις

Ανεκαλύφθη υπό Marc W. Buie, Lowell Observatory.

 

Ανεκαλύφθη υπό Andrew Becker, Nathan Kaib, SDSS

Ανεκαλύφθη υπό Brett J. Gladman, John J. Kavelaars, Jean-Marc Petit,  Canada-France-Hawaii Telescope

 

άλβεδον

 

 

0.10?

 

Φαιν μέγεθος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(21)  Πλείστες όσες προσωμειώσεις καταδυκνείουν ότι ο 2006 SQ372   κατά το περιήλιο της τροχιάς του (διέρχεται πλησιέστερα προς τον Ουρανό ή τον Ποσειδώνα) , εντός των προσεχών 180 εκατ. ετών θα εκτοξευθεί βαρυτικά προς άγνωστη κατεύθυνση εντός ή εκτός του ηλιακού συστήματος. (22)  Η μεγάλη (104ο) κλίσις  του 2008 KV42 προυποθέτει ότι το αντικείμενο αυτό όντως προέρχεται από το νέφος Oort. Αυτή η μεταπήδησις αποτελεί παράδειγμα μεταφορών κομητών τύπου Halley από το νέφος Oort. Αναλόγως με την κατεύθυνσή του (περιήλιο εγγύς Ουρανού) ταξινομείται σαν Κένταυρος ή προερχόμενος από την οικογένεια των Δαμοκλείων (21) πλανητοειδών. (*) (*) Πιστεύεται ότι οι Δαμόκλειοι είναι κατ αρχάς κομήτες τύπου Halley οι οποίοι απώλεσαν τα κομητικά των υλικά παρουσιάζοντας μόνον κόμη. Θα ήταν δυνατόν να ομοιάζουν τροχιακά με τους κομήτες C/2001 OG108 (LONEOS), C/2002 CE10 (LINEAR), C/2002 VQ94 (LINEAR), C/2004 HV60 (Spacewatch). Επίσης οι τροχιές δείχνουν ανάδρομες. Έως τον Ιούλιο 2007 ήσαν γνωστοί 36 Δαμόκλειοι (μέσες διαστάσεις 12 χλμ), με χαμηλό άλβεδο και πολύ κοκκινωπού χρώματος>των Κενταύρων. Αντιπροσωπευτικός είναι ο 5335 Δαμοκλής  Ανεκαλύφθη την 18/2/1991 υπόR. McNaught. χοντας περιήλιον 1,58 α.μ καί αφήλιον 22,10 α.μ  (e=0.87 ,i=61,95) φαίνεται ότι εισήλθε πρίν 10000 έτη εις το εσωτερικό ηλιακό σύστημα έξωθεν διαγράφων αρχικώς  κυκλική τροχιά. Πιθανολογείται ότι κατά τις ημέρες του περιηλίου του δημιουργείται μετεωρική βροχή (αστερισμός Δράκοντος).και 1996 PW.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ι.  ΚΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ